Cechy mongolskiego wesela i jego tradycje we współczesnych czasach

Reklama

pt., 03/13/2020 - 13:28 -- koscielniakk

Mongołowie zazwyczaj starają się zawierać małżeństwa w dni Dashnyam i Baljinnyam zgodnie z lokalnym kalendarzem Zurkhay. Te dni, według buddyjskich kanonów Mongołów, są uważane za najbardziej pomyślne w roku dla małżeństwa.

 

W te dni liczba nowożeńców w Ułan Bator wzrasta ponad 8-krotnie w porównaniu z innymi dniami. Ponieważ w Mongolii jest tylko jeden pałac weselny, a liczba osób pragnących zarejestrować swoje małżeństwo jest bardzo duża, obecnie jego drzwi otwierają się dla nowożeńców już o 3 rano. Uroczystości małżeńskie trwają do 23:00.

Co roku, zgodnie z mongolskim kalendarzem księżycowym, w połowie sierpnia i na przełomie września - października są dni, które zgodnie z przesądami przynoszą największe szczęście. Nazywa się je "baljinyam" i "dashnyam". Zgodnie z mongolską tradycją i astrologicznymi przepowiedniami, małżeństwo zawarte w tych dniach przyniesie młodym szczęście i pomyślność. Przez całe życie małżonkom będzie towarzyszył spokój, cisza i harmonia.

 

Wesele mongolskie jest pełne tradycji i rytuałów. Ustalając dzień i godzinę ślubu, rodzice pary młodej uzgadniają, co i jak powinno się wydarzyć w tym dniu. Pobłogosławią małżeństwo tylko wtedy, gdy panna młoda i pan młody będą dla siebie odpowiednimi osobami, to znaczy, że urodzili się w odpowiednich latach według kalendarza wschodniego.

 

Niektóre tradycyjne elementy zostały zachowane w nowoczesnym rytuale weselnym. Wielu z nich, utraciły swoją treść, zmieniły się lub całkowicie zniknęły. Nowoczesny rytuał weselny został znacznie uproszczony.

 

Rytuał weselny składa się z dwóch głównych części: ceremonii rejestracji i ślubu. Po przejściu okresu "próbnego" poprzedzającego rejestrację, para młoda, w towarzystwie świadków, przybywa do Pałacu Weselnego.

 

W Mongolii obrączki ślubne są również wyjątkowe. Nie są one gładkie i nie przypominają zwykłe obrączki tylko raczej "pierścieńie" - koniecznie ze wzorem, który się dzieli na "męski" i "żeński". Są to symbole Haan Buguivch (mężczyzna) i Khatan Sujch (kobieta). Oznaczają one wieczną miłość, harmonię i chęć do wspólnego przejścia wszystkich życiowych prób.

 

 

Po wymianie obrączek nowożeńcy zostają uroczyście obdarowani aktem małżeństwa i przechodzą do ucztowania. Tam rodzice pary małżeńskiej przedstawiają im hadak (długą wąską chusteczkę) z czarką mleka.

 

W Ułan Batarze, po ceremonii rejestracji, nowożeńcy zazwyczaj odwiedzają plac Sukhe Batar i klasztor Gandan. Tradycją jest składanie kwiatów, karmienie gołębi i sesja zdjęciowa pod pomnikiem Czyngis Chana.

 

W innych miastach i ośrodkach, w których nie ma jeszcze pałaców weselnych, ceremonia odbywa się w budynku „Urzędu Wykonawczego Khuralu Deputowanych”.

 

Ceremonia ślubna, podobnie jak w dawnych czasach, rozpoczyna się uroczystym rozpaleniem przez młodą parę ognia w kominku nowego mieszkania, Panna Młoda przygotowuje pierwszą herbatę i częstuje nią wszystkim gościom. Rozpoczyna się ceremonia ślubna, podczas której krewni i przyjaciele pary młodej, wyrażają swoje życzenia, wręczając im prezenty.

 

"Obyście mieli kocyk pełen dzieci!" - to jedno z życzeń na mongolski ślub. I żeby się spełniło, na kawałku białego filcu, którym pokrywa się jurtę nowożeńców, prosi się jak najwięcej dzieci, żeby usiedli tam. Następnie goście, trzymając filcowe końcówki, starają się podnieść go nad ziemię tak wysoko, jak to możliwe.

 

W Mongolii akty urodzenia i ślubu są wydawane w cyrylicy i staro mongolskim języku.

 

Długi utwór (Urtyn duu) jest jednym z kluczowych gatunków tradycyjnej muzyki mongolskiej. Uważa się, że rozwinęła się ona od czasów Mongołów Hunnu i przetrwała tylko wśród ludów mongolskich. Powszechnie uważa się, że powstał on 2000 lat temu. Urtyn duu został zapisany w utworach literackich XIII wieku, odgrywa szczególną i honorową rolę w społeczeństwie Mongolii. Pieśni te wykonywane są na weselach, przy instalacji nowej jurty lub budowie domu, narodzinach dziecka, znakowaniu źrebiąt i innych wydarzeniach społecznych ważnych dla społeczności koczowniczych Mongolii. Urtyn duu słychać również podczas święta narodowego Naadam, podczas którego Mongołowie rywalizują w zapasach, łucznictwie i wyścigach konnych.

Autor: 
Polina Ramnoniak

Reklama